Ece Saray Marina’nın sabah ışığında başlayan yürüyüşüm, Paspatur’un dar sokaklarına kıvrıldıkça kalabalığın sesi birden fısıltıya dönüşüyor. Otel lobisinde beklerken kulağıma gelen tek şey kendi kalp atışlarım; misafirlerin ayak sesleri, asansör kapılarının yavaşça açılıp kapanması ve sonunda benim adımın söylenişi…
Sana yaklaştığımda elin avucumda kayboluyor, parmaklarım teninin ısısını hemen hissediyor. Kordon boyunca uzanan serinlik, Saklıkent’in derin sessizliğiyle karışıyor; sonra her şey hızlanıyor. Seninle aynı ritmi yakalıyoruz, ten tene, nefes nefese. Kapı kapandığında kalan tek şey, ikimizin isteği ve o anın dolgun tadı. Fethiye’nin bu saatinde seni bekliyorum.
Comments